Hieronder volgen de teksten zoals uitgesproken in de kerk door Jacky Rijke en tijdens de crematie door Jopie Doorduyn op 11 juli 2011. Daarna volgt het gedicht dat Jacky Rijke tijdens de crematie heeft voorgedragen.

Jacky Rijke in de kerk:

Lieve mensen,

Bedankt dat u gekomen bent  bij het afscheid van onze Ben. Vooral de pastoor, zijn medewerkers en het koor bedankt.

Het is moeilijk om de liefde van je leven af te staan. Ben heeft mij een mooi leven geschonken en samen kregen wij onze fantastische dochter.

Maar soms moet je de eigenliefde vergeten om God te bidden dat hij een einde maakt aan een toch te zware strijd. Ben kon geen afscheid nemen, hij had te veel zorg om ons die  hij achter moest laten.

Ben was sociaal, hield van de mensen en deed veel voor anderen. O.a. de aangifte van de belasting invullen voor velen die het hem vroegen. Hij deed dit graag en kosteloos  Vele jaren was hij vrijwillig penningmeester en dan ging hij met de penningen om alsof het zijn eigen geld was .Ook had hij een eigen humor  die niet iedereen begreep, maar wel als je hem goed kende. Hij was een bemind mens. Eigen gevoelens uitte hij niet, lieve woordjes gebruikte hij niet.  Hij was bijzonder mede door zijn opvallende uiterlijk. Wij waren trots op hem

Tot het allerlaatste is hij thuis gebleven,  zoals hij graag wilde en ik ook.  Samen begonnen en samen afscheid !

Nu zijn we verdrietig maar hebben ook vrede ,omdat wij overtuigd zijn dat hij een beter leven is ingegaan. We zullen hem enorm missen, voor altijd is hij in ons hart.

Ben bedankt voor mijn leven met jou. Je was mijn allessie, mijn knuppel. Vergeten doen wij je nooit.

Dag jongen, tot weerziens in gods licht !!! "

Jopie Doorduyn tijdens de crematie:

Afscheid van Ome Ben

Wat waren we blij met het feit dat mevrouw Rijke in het najaar van 1989 bij ons kwam oppassen op Don en Tim. Twee dagen in de week stond zij om 8.00 uur op de stoep van de Aronskelkweg 13. De eerste keer dat ome Ben kwam kennismaken, riep hij meteen: ik ben ome Ben, dus zeg maar: ome Ben; en zo is het altijd gebleven.

Als mevrouw Rijke bij ons oppaste kwam ome Ben dan zo tegen koffietijd op de fiets langs. Hij drukte op de bel en stak een zogenaamde slurf door de brievenbus; Don verstopte zich dan achter de voordeur... en Tim riep vanuit de kamer: Bem, Bem, Bem... en als ome Ben dan binnen was gekomen: dan was het feest compleet.

Ome Ben was in voor grapjes en bracht Don en Tim aan het lachen. Vooral als er een boek in je broek wordt gestopt en ome Ben je over de knie legt en enthousiast 'billenkoek' uitdeelt: dan wordt er alleen maar geschaterd. Het was altijd een feest als ome Ben er was. De lunch werd gekenmerkt door broodjes schuifkaas en feestbroodjes. En wat was het geweldig als je met ome Ben op de fiets en dan op de stang zat en naar school werd gebracht! Ome Ben was een begrip op de Aronskelkweg: alle kinderen kenden hem. Ook toen wij verhuisden naar Soest en later Amersfoort is de vriendschap gebleven en kwamen ome Ben en mevrouw Rijke op de verjaardagen; en als wij op bezoek kwamen in Wassenaar en aan ome Ben vroegen hoe het met hem ging, dan zei hij: "het moet maar". Daarna ging hij over tot de orde van de dag en kwam het gesprek op allerlei onderwerpen waar hij zich mee bezig hield, terwijl wij de onvolprezen appeltaart van mevrouw Rijke opaten.

We zijn verdrietig dat Ome Ben er niet meer is.

Ome Ben, we zullen je erg missen; bedankt voor wat je betekend hebt in al die jaren voor ons gezin. De mooie en vrolijke herinneringen zullen wij nooit vergeten.

Ome Ben zal altijd een bijzonder iemand voor ons blijven.

Gedicht door Jacky Rijke tijdens de crematie:

Hij ging

We kunnen huilen omdat hij weg is
We kunnen glimlachen omdat hij heeft geleefd
We kunnen onze ogen sluiten en bidden dat hij terugkomt
Of we kunnen onze ogen openen en zien wat hij heeft achtergelaten
Ons hart kan leeg zijn omdat hij weg is
Of wij kunnen vervuld zijn van de liefde die wij deelden
We kunnen ons afwenden van de toekomst en in het verleden leven
Of we kunnen gelukkig zijn om de dag van morgen vanwege gisteren
We kunnen van hem alleen denken dat hij weg is
Of we kunnen zijn gedachtenis koesteren en die laten voortleven
We kunnen huilen, ons afsluiten, leeg voelen, omdraaien
Maar we kunnen ook doen wat hij wilde
Glimlachen, ogen open, liefhebben en doorgaan.